The Hunger Game เกมล่าชีวิต

ไม่เคยรู้จักหนังสือเรื่องนี้มาก่อนเลย ถึงแม้ว่ามันจะถูกแปลมานานหลายปีแล้ว อาจจะเคยเห็นบ้าง แต่ด้วยความสัตย์จริงๆผมคิดว่ามันเป็นแนวอาชญวิทยาซะมากกว่า อาจจะเป็นเพราะผมชอบไปติดกับค่ายสำนักพิมพ์และคิดไปเองว่าค่ายนี้เป็นแนวนู้น แนวนี้ ก็ว่าไป

อย่างไรก็ตามด้วยการะแสที่ภาพยนตร์กำลังมาแรง ผมเลยต้องไปหามาอ่าน แล้วพอได้ลองอ่านก็บอกได้เต็มปากว่าสนุกจริง

โครงเรื่องหลักๆนั้น ผมพูดได้เต็มปากว่ามันคือ Battle Royal ภาคภาษาอังกฤษนั่นเอง

ซึ่งผมยังค่อนข้างสงสัยอยู่นิดหน่อย เพราะผมคิดว่านิยายเล่มนี้เป็นวรรณกรรมเยาวชน แต่ความโหดของมันก็ใช่เล่นเลย

กลิ่นอายหนึงซึ่งปกคลุมไปทั่วหนังสือตลอดเวลาที่ผมอ่านหนังสือเล่มนี้เป็นเวลา 2 วันนั้น ผมว่ามันมีความกลัวแอบแฝงอยู่กับทุกตัวหนังสือ และแอบซ่อนไปด้วยตลกร้ายของนางเอก

หนังสือเล่มนี้ถ่ายทอดการเล่าเรื่องผ่านทางมุมมองของแคตนิสนางเอกวัย 14 ของเรื่อง ทั้งการแดกดัน การคิดเอาชนะ การทำไปตามอารมณ์ ผมมองว่าทุกอย่างนั้นถูกทำไปด้วยสัญชาติญาณดิบในตัวของคน และแน่นอนว่ามีความกลัวอยู่ด้วย

เมื่อเด็กอายุ 12-18 ปี จาก 12 เขตต้องถูกเลือกขึ้นมา แล้วเข่นฆ่ากัน

มันคงหลีกเลี่ยงคำว่าโหดร้ายไม่ได้

แต่เบื้องหลังความโหดร้าย การเอาชีวิตรอด

ก็มีความสนุกตื่นเต้น ลุ้นอยู่ทุกๆบรรทัดที่อ่านเลยทีเดียว…

ปล.อย่างน้อยก็ดีใจที่อ่านจบก่อนหนังเข้า…

Black Swan : เพราะหนังที่งดงาม ก็ประหนึ่งการอิ่มเอมจากหนังสือเล่มใหญ่...

จริงๆแล้ว blog นี้จะเขียนเอาเฉพาะเรื่องของหนังสือเท่านั้น
เพราะชื่อก็จ่อหัวอยู่ทนโท่ว่า "ติดหนังสือ"
แต่ไอ้ครั้นจะไปเปิด blog ใหม่ก็ ใช่เรื่อง
จึงคิดเป็นว่า เอาเป็นว่า
ดูหนังเรื่องไหนประทับใจ ผมก็จะมาเขียนอะไรบางอย่างเพื่อให้ตัวเองจดจำไว้เป็นบันทึกที่นี่ละกัน

ช่วงหลังงานเยอะเหลือเกิน
จะว่างเว้นมาเขียนทีก็หาเวลาลำบากเหลือ...

ได้ยินชื่อ Black Swan มาช่วงหนึ่งแล้ว
มี blog หนึ่งเขียนถึงแล้วบอกว่างดงามมาก
พาลไปอ่านเรื่องย่อแบบไม่คิดอะไร
ก็เข้าใจว่าเป็นหนังแนว Professionalism ของเหล่า ballerina
ที่ต้องแข่งขันเพื่อแย่งชิงเอาตำแหน่งนักเต้นในบท Swan Queen ซึ่งเป็นบทเอกในเรื่อง Swan Lake

หา Preview ดูแล้ว
ก็ยังพาลคิดว่าใช่อีก...

2-3 วันก่อน แอบติดตาม Oscar ในตอนทำงาน
ก็แอบลุ้นให้ Natalie Portman ได้รับรางวัล Best Actress เพราะความชอบบทบาทของเธอเองส่วนตัว
แต่ก็ยังไม่ได้รู้เรื่องหนังอยู่ดี

วันนี้ตัดสินใจไปดูในโรง

พบว่าหนังงดงามเหลือเกิน
แต่ความงดงามในสายตาผมนั้น มันมาพร้อมอาการอึดอัดที่ยากจะกล่าว

เหมือนจะหายใจลำบาก จะหายใจติดขัดอยู่ตลอดเวลา...

เนื้อเรื่องเล่าถึง Nina Sayers นักเต้นที่มากความสามารถ แต่ขาดซึ่งความกล้า
เธอได้รับเลือกให้แสดงบท Swan Queen ซึ่งล้วนเป็นบทที่นักเต้นทั้งโลกถวิลหา

ด้วยความกดดันต่างๆนานาๆ
กลัวว่าจะเต้นได้ไม่ดี
กลัวว่าจะไม่สามารถทำให้ผู้ชมประทับใจ
กลัวว่าจะมีใครมาแย่งบท...

ทำให้เธอเกิดอาการประสาทหลอนอยู่ตลอดเวลา

ตัวหนังหม่นหมองหน่อยๆ

สะท้อนอาการหายใจไม่เต็มปอดของหนังเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี

อาการตอนดูเหมือนกับการกินเหล้า
ที่ทั้งขมทั้งฝาด กลืนยาก
แต่ก็ยังอยาก และฝืนกลืนลงไปอยู่ตลอดเวลา

หลังออกจากโรงมา ก็เหมือนเมาๆค้าง
อิ่มเอม แบบลอยๆ
จะอ้วกแต่ไม่อ้วก...

แต่ก็มีรอยยิ้มแฝงอยู่แบบแปลกบนใบหน้า...

เหมืองแร่ : คืออดีตที่กลายเป็นอนาคตมิรู้วาย...

เพราะวันนี้เป็นงานฟุตบอลประเพณี เลือดสีชมพูของผมจะเต้นระริกๆทุกครั้ง
พาลทำให้ผมนึกถึงนวนิยายชั้นเยี่ยมของเด็กจุฬาฯขึ้นมาเรื่องหนึ่ง
ก็คือเรื่อง เหมืองแร่ ของ พี่บัณฑิต อาจินต์ ปัญจพรรค์ ศิลปินแห่งชาติสาขา วรรณศิลป์

พี่อาจินต์เป็นนิสิตที่ถูกรีไทร์จากคณะวิศวะ
จนต้องระหกระเหเร่ร่อนไปเป็นคนงานเหมืองแร่ที่พังงา
หลังจากเหมืองแร่ปิดตัวลง
พี่อาจินต์ก็กลับมาเขียน เรื่องส้ัน ชุดนี้จนครบถ้วนเป็นจำนวน 142 ตอน

ภายในเรื่องสั้นทั้ง 142 ตอนนั้น
ได้ถ่ายทอดความลำเค็ญ ปนสุข ปนเศร้า ที่ขัดเกลาชีวิตของชายหนุ่ม
จนเติบโตเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์

เรื่องสั้นชุดนี้ได้เด็กจุฬาฯอีกคนนำไปถ่ายทอดลงบนแผ่นฟิลม์ภายใต้ชื่อว่า "มหาลัย' เหมืองแร่"

พอได้อ่านเรื่องสั้นชุดนี้แล้ว
มีหลายตอนที่พูดถึงจุฬาลงกรณ๊์มหาวิทยาลัย
และสิ่งที่มหาลัยของเราได้สอนสั่งเอาไว้

เวลาอ่านทีไร จึงคิดถึงมหาวิทยาลัยเหลือเกิน...